Copyright 2010 @ Bakırköynet

Adımı Muhittin olarak değiştirip hayatıma son veriyorum. Muhittin ölüyor ben yola devam ediyorum.

İnsanların salak yanlarını görüyorum bazen. Üzülmüyorum.

Küçük düşünüyorlar mesela. Küçük karlar büyük zararların tehlikesinden daha güvenli geliyor .

Sonra ara yaşamlar. Hırssız ve renksiz günler geliyor. Bazen sıfır noktasını da görmek güzeldir aslında.

Ama çoğuna bu züğürt tesellisi geliyor. Talihin elinde değil-bir kadının da elinde oyuncak oluyoruz.

GÜN DIŞ OYUNCU TEKNOLOJİNİN KENDİSİNE 2000 TL YE ARMAĞAN ETTİĞİ TELEFONUNDAN BİR MAİL ALIP YARDIMCISINI ARAR

NARSİZİM

NARSİST MİYİM?

Önce özetler…

Söze hep şöyle başlarlar. Hayatta en nefret ettiğim şey… Ney mesela? Sayarlar. Hayatta en nefret ettiğim şey yalandır. Al sana bir yalan. E bak sen hayatta en nefret ettiğin şeyi yapıyorsun. Yalandan korkmazsın belki yılandan korktuğun kadar ama sen de yalancısın işte. -Asla. Asla yalan söylemem. İşte bir kuyruklu yalan daha. Pembe yalan diye de bir yalan vardır beyaz yalan da. Yoktur. Yalan yalandır.

Bir gece yarısı sen uyurken odana bir hayal gibi girip kulağına şöyle , fısıldamalıydım.

Ve sen hiç bir şeyi hatırlamadan uyanmalıydın.

Senin pencerenden bakıldığında nasıl görünüyorum kim bilir. Ama o gördüğün ben değilim. Evet haklısın biraz deliyim… Ama o gördüğün ben değilim. Gel gelelim, şartlar olsun yaşamın bizi getirdiği yerler olsun-ne kadar farklı aslında.

Yolların kesiştiği yerler ne kadar az ve bir kadar o kadar da ne umutsuz ve geleceksiz. Hatta kimi zaman beceriksiz bir halde var olup olmayan ilişkimiz. Varız aslında ama yokuz bir başka bakışta. Zaten bu bakışlar değil mi bizi bazen biz eden.